Animowane gify w postaci kinografik robią zawrotną karierę. Zapraszam do zapoznania się z kilkoma inspirującymi przykładami cinemagrafik. Biletów sprzedawał nie będę, bo jak tu wycenić seansy takich super krótkich ni to filmów ni to zdjęć? Człowiek nie zdążyłby usiąść w fotelu i już byłby zmuszony oglądać powtórki.

Cinemagraph to zawierające elementy ruchome zdjęcie w formacie gif. W sieci bez problemu można odnaleźć tutoriale na podstawie których można tworzyć interesujące grafiki tego typu. W artykule tym podpieram się przykładami filmowymi, żeby spotęgować walory związane z odbiorem o elementy rozpoznawalności i sentymentu.

Taxi driver

Boski irokez i lekcja video o tym jak doładowywać akumulatory. To powinna być konkurencja sportowa. Swoją drogą, wykonując takie ruchy to i z wody źródlanej niegazowanej można sobie samodzielnie wyczarować taką z bąbelkami.

Shining

Jack wybrał się na romantyczne spotkanie w sprawie zlecenia. Starał się jak mógł by z zaciekawieniem wysłuchać argumentacji klienta. Całość skwitował w sposób następujący…

The Godfather

To w tym gustownym pomieszczeniu zapadła decyzja o tym, że wystrzela się wszystkich tych, którzy by wyglądać na mafiozów wypychają sobie poliki pierogami z kapustą. Ba.

Pulp fiction

Spokojnie… to nie Miedwiediew. Jak ktoś ma namiary na Travoltę to ja poproszę. Kolnę. Kiedyś przecież trzeba się nauczyć tak „densić”.

Young Frankenstein

Oto obrazkowa definicja internetu. Mania podglądania.

Full Metal Jacket

Jak komuś przyszło na myśl przełknięcie paczki pierogów to nie ma innej rady. Trzeba spalić kalorie. Pompować, pompować! Tyłki niżej i raz i raz, i raz… 3 serie po 200 pompek powinny wystarczyć.

The Party

Takie marnotrawstwo. Potem ludzie się dziwią, że na świecie szaleje kryzys gospodarczy.

Rushmore

Co tam robisz ty cycku gęsi?! Ugaś to natychmiast, bo zadzwonię po Milicję! Plus wymowna mowa ciała obrazująca stosunek do świata.

Więcej interesujących obrazków filmowych wraz z cytatami znajdziecie na istniejącym od ośmiu miesięcy blogu If we don’t, remember me, z którego powyższe przykłady pochodzą.

fot. DepositPhotos

Czy w Twoim mieście jest KFC, Ikea? Nie? Pstryknij je! Takie czasy. Zachwyca nas to co znamy, to czego u siebie nie mamy, a mieć możemy, a nie pomniki i pałacyki, których oglądanie nic nam nie mówi i nie możemy liczyć na to, że ich kopie u nas postawią.

Prawdziwy wstęp? Prawie żartowałem.

Fotografia pamiątkowa to rodzaj zdjęć, które powstają przy okazji, w pośpiechu, podczas zwiedzania, leżenia plackiem na złotych piaskach itp. To zdjęcia, którymi lubimy się dzielić z bliskimi nam osobami. Pokazując je liczymy na to, że udzieli im się nasze zauroczenie i pochłoną ich nasze opowieści. Słowem, widz ma naszą fascynację podzielać.

Jeśli tego nie czyni, to być może nie wie o czym tu mowa. Nie jest obeznany z tym jakie uroki, naleciałości czasu, zabytki uwieczniliśmy na fotografiach z wakacji. My sami możemy nie wiedzieć tego, co warto jest na fotografii uwiecznić, jeśli nie zapoznamy się z mapką odwiedzanego miejsca i przewodnikiem po atrakcjach architektury, zabytkach itp. Słowem, więcej czasu spędzimy wtedy w shopach niż na świadomym poruszaniu się i odkrywaniu ekscytujących historii bezmyślnie mijając okazy i okazje.

Fotografia z podróży – w oczach naszych bliskich liczy się to co rozpoznawalne

Osoby, którym prezentujemy zdjęcia z naszego urlopu, wycieczki poszukują na nich nas samych. Chcą widzieć uśmiechnięte pyszczki, nasze zadowolenie. Bardziej ich będzie interesować nasza opalenizna niż budynki i pomniki przed którymi stoimy. Liczy się to co rozpoznawalne.

Dlatego średnio sprawdzają się zdjęcia, w których kadrze próbujemy zmieścić całą ścianę zabytkowego budynku, cały pomnik – przed którymi stoimy. Zdjęcie takie prezentuje nas jako mróweczki, niewiele na nich widać nas, wyrazu naszych twarzy, nasze oczy to punkciki mniejsze od łepków szpilek.

Najlepiej sprawdza się zrobienie minimum 3 ujęć. Pierwszym niech będzie wspomniane wyżej. Drugim zdjęcie samego pomnika. Jeśli już chcemy być na pierwszym planie czegoś – zróbmy ujęcie trzecie wychodząc wyraźnie na pierwszy plan. To zdjęcie zrobi największe wrażenie na osobie przeglądającej nasze skarby.

Jeśli na zabytkowym budynku, pomniku znajdują się jakieś tablice informacyjne to je także warto uwiecznić na zdjęciach. Nasza pamięć jest ulotna. Po kilku latach możemy nie pamiętać konkretów dotyczących miejsc, obiektów, zabytkowych budowli itp., które mamy na zdjęciach jakie zrobiliśmy.

Zdjęcia pamiątkowe – co jest dla nas, co na pokaz

Jaki z tego tekstu morał? Fotografujmy siebie, pstrykajmy portrety. Większą siłę rażenia będą miały fotografie reportażowe, od fotografii zabytków, pomników, drzew i małpek w zoo. Lepsze wrażenie zrobią rzeczy, których się nie wiedziało, a o których istnieniu ma się pojęcie np. piramidy, czyli rzeczy i obiekty jakich nie ma w miejscu jakie zamieszkujemy. Większy podziw wzbudzi krzywa wieża, czy dom do góry nogami, niż kamienica, kościółek.

Zdjęcia z wakacji – pigułka

1. Jeśli uwieczniony na fotografii zabytek nie jest powszechnie rozpoznawalny to większe wrażenie zrobią budynki dziwne, architektura nowoczesna i nietuzinkowa.

2. Osoby przeglądające fotografie z wycieczki oczekują wartości naddanej. Portret pięknej kobiety zrobi wrażenie, portretem pięknej kobiety w stroju regionalnym można przemycić przekaz.

3. Na zdjęciach z podróży osoby oglądające je oczekują czegoś przez nie rozpoznawalnego, zapisu emocji, dziwnych obiektów i rzeczy, rejestracji zdarzeń, szaleństwa i przepychu.

W tekście tym zawarłem tylko wnioski z obserwacji tego co znajduje aprobatę ogółu osób, z którymi dzielimy się historiami z naszych eskapad. Nie oznacza to, że nie warto robić zdjęć architektury, fotografii pamiątkowej, na której widniejemy obok pomnika. Wcale nie, to są fotografie cenne dla nas samych. Zdjęcia malowniczej przyrody i wszystkie inne fotografie, o których była mowa zdobędą uznanie osób wrażliwych na fotografię.

Chciałem tylko pomówić o dodatkowych zdjęciach, które przywozimy dla naszych bliskich, a o których zrobieniu często zapominamy m.in. z racji na to, że towarzyszy nam wiele wrażeń.

fot. zaprittsky

Portfolio grafika nie pęcznieje tak szybko, jak wirtualna teczka z fotografiami. Przy czym i grafików, i fotografów jest bardzo dużo. Trzeba wyjść naprzeciw osobom przeglądającym prace.

1. Nie korzystaj z bloggera, tumblr itp.

Poważnie, bardzo ciężko jest trafić na galerie stworzone w oparciu na tych platformach z samych wyszukiwarek. Obserwuje się, że część ludzi, poza portfolio, próbuje na tych platformach robić coś na kształt bloga. Dlaczego tak?

Czemu nie wykorzystać do tego celu systemu  WordPress pod własną domeną? Do wyboru jest wiele darmowych i profesjonalnych szablonów przeznaczonych tworzeniu galerii, portfolio prac, fotografii. Starczy się tylko rozejrzeć. Ze znalezieniem odpowiedniego szablonu nie powinno być najmniejszych problemów.

Darmowy Porfolium WP Theme autorstwa WPShower może się okazać tym czego szukasz: http://portfolium.wpshower.com/

Użytkownicy, którzy chcą utworzyć portfolio w oparciu o WP, a cenią sobie support, nowatorskie rozwiązania technologiczne, potrzebują wielu opcji ustawień szablonów, mogą zdecydować się na zakup płatnych skórek. Starczy przyjrzeć się bogatym zbiorom motywów typu portfolio np. w popularnym serwisie Theme Forest.

Współczesne aparaty fotograficzne niosą z sobą możliwość kręcenia filmów. O tym też należy pamiętać rozmyślając nad stworzeniem portfolio. Wykorzystanie kanału YouTube, to świetna promocja naszej osoby i strony z naszymi pracami.

W ofercie Elegant Themes pojawił się ostatnio szablon Envisioned, który cechuje się interesującą stroną główną, na której ulokowano atrakcyjny rotator zdjęć. Szablon został przygotowany w kilku wersjach kolorystycznych. Warto zwrócić uwagę na to, że w prosty sposób możemy zarządzać sposobem wyświetlania się obrazków z portfolio. Miniatury obrazków tworzone są dynamicznie. Podgląd zdjęć i filmików odbywa się w bardzo przyzwoity sposób. Obrazki zostały opatrzone stosownymi ikonkami, które odsyłają, albo do podglądu samego obrazka, lub filmiku (to też jest zasygnalizowane), albo do obrazka i filmiku wraz z opisem.

2. Nie rób strony we flashu

Nim większa strona i mniejszy budżet na profesjonalne wykonanie tego typu rozwiązania, tym gorzej się na tym wychodzi. W ten sposób utrudnia się widzom przeglądanie prac i natrafienie na galerię z wyników wyszukiwania.

Wiele osób podziela opinię, że lepiej już śledzić poczynania fotografa w serwisach (zbiorowych galeriach zdjęć), niż męczyć się z animacjami.

3. Rozstrzel portfolio

Korzystasz z serwisów (galerii) artystycznych? Czy nie są one najlepszą drogą do tego, by odchudzić własne portfolio? Serwisy takie mają kierować ruch na twoją stronę www. Dlaczego mają przekierowywać zainteresowanych do tych samych zdjęć, które oglądali przed momentem?

W obrębie własnego portfolio zaskocz ich czymś innym, czymś nowym i najlepszym. Niech zapamiętają ten adres. W przeciwnym razie mogą stwierdzić, ze nie warto im tu zaglądać, starczy patrzeć na masowe galerie, by być na bieżąco z twoimi pracami i pracami setek innych fotografów.

4. Niech twoja strona ma standardowe tło

To fotografie twojego autorstwa mają grać pierwsze skrzypce. Reszta ma być neutralna, grafika ma stać na uboczu, może nawet nie mieć zdania. Wypowiedzi udzielają zdjęcia.

5. Zdjęcia z jednej sesji publikuj w ramach posta

Jeśli publikujesz więcej zdjęć z jednej sesji fotograficznej, często nieznacznie różniących się od siebie, to wrzuć je do jednego worka.

Nie jest to żadną tajemnicą, że użytkownicy korzystający z serwisów społecznościowych z większą chęcią udostępniają tam (promują) obszerniejsze treści, artykuły, ciekawostki, wpisy inspiracyjne. Łatwiej jest linkować ekscytujący artykuł, w którym znajdują się obrazki, niż galerię portfolio stanowiącą wyłącznie ofertę, reklamę.

6. Wykorzystaj moc archiwum

Nim obszerniejsza galeria, tym lepiej sprawdzają się proste metody. Niektórzy użytkownicy noszą się z zamiarem powrotu do twojego portfolio. Archiwum w skali miesięcznej, to coś w rodzaju zakładki książkowej. Użytkownikom łatwo jest zapamiętać, że skończyli przeglądanie zdjęć  na opublikowanych np. w  marcu 2010 r.

7. Nie korzystaj ze slajderów nie udostępniając miniatur

SlideShowPro to jedna z najlepiej rozwiązanych galerii flashowych. Na stronie autorów znajdują się przykłady zastosowania: http://slideshowpro.net/examples/

Jeśli upierasz się na korzystanie z galerii flash wstawionej w podstronę, jeśli twoja galeria wymaga klikania przycisków „do przodu” i „wstecz”, to jest to zbyt mało, by użytkownik się nie znudził. Daj mu informację o tym ile prac pozostało mu do przejrzenia. Pod oknem, w którym wyświetlane są zdjęcia powinien się też znaleźć pasek z przewijanymi miniaturkami fotografii i najlepiej by było, gdyby owe miniaturki nieznacznie dało się powiększyć, „na chmurce”.

8. Jeśli prezentujesz prace o szerokości mniejszej niż 500 px…

i nie gwarantujesz opcji podglądu (powiększenia prac), to na ręce potencjalnych klientów oddaj plik .pdf z najlepszymi fotografiami. W przyszłości pomyśl o prezentowaniu zdjęć w większych rozmiarach.

9. Wyrzuć intro

Jeśli nie publikujesz fotografii, których nie powinny oglądać osoby niepełnoletnie, to po co Ci intro? Wybór wersji językowej, odnośniki do twych profili w serwisach społecznościowych – to wszystko i o wiele więcej możesz zorganizować w ramach strony głównej.

10. Zbuduj społeczność na Facebooku, Twitterze – ludzie kochają zdjęcia

Jeśli będziesz przebywać na tych serwisach, jeśli będziesz publikować zdjęcia z życia codziennego  dodając fajne opisy, to zwrócisz na siebie uwagę użytkowników.

11. Zrezygnuj ze znaków wodnych – ludzie wiedzą, że to twoje prace

Wiem, że zdania będą tu podzielone. Więc, jeśli jesteś entuzjastą przystawiania pieczątek na wszystkim co twoje, to rób to na tyle dyskretnie, by przypomnienie o prawach autorskich nie skupiało większej uwagi niż same fotografie. Czasami zdarza się, że podkreślanie prawa własności wysuwa się na pierwszy plan i skupia całą uwagę. Gorylem jesteś, czy fotografem?

12. Dodawaj opisy zdjęć – smaczki – sprzęt, obiektyw, ustawienia sprzętu

Zdjęcia są dla ludzi. Warto być bliżej również w stosunku do tych osób, które podpatrują, zbierają opinię o aparatach, uczą się robić zdjęcia. Ustawienia aparatu są tym samych dla pasjonatów fotografii, czym ilość koni mechanicznych dla fanów motoryzacji.

13. Staraj się pisać wprowadzenia

Jesteś osobą interesującą? Czy jakość Twoich prac, to jedyny czynnik sprawiający, że ludzie chcą cię zatrudnić? Nie sądzę. Grafik może podjąć współpracę on-line, nie musi się spotkać z klientem. Ty musisz zabrać sprzęt i spojrzeć klientowi w oczy.

Dlatego pokaż potencjalnym klientom, że poza tym, że jesteś zdolnym fotografem, jesteś też ciekawym człowiekiem. Nie zrobisz tego za sprawą samej zakładki „O mnie”.

Za to swój zapał, miłość do fotografii świetnie odzwierciedlisz poświęcając trochę czasu na przygotowanie wprowadzeń opowiadających o kulisach podróży, miejsca, współpracy z klientem itp.

Brzmi banalnie? Gdzie tam. Spraw, by ludzie chcieli uścisnąć ci dłoń, zamienić z Tobą słowo, spraw by chcieli cię poznać. Niektórzy ludzie tego oczekują jako wartości dodanej do samej pracy, to też jest elementem, który utwierdza ich w przekonaniu dobrze wydanych pieniędzy.

14. Nie bój się pokazywać na blogach inspiracyjnych, blogach o designie

To tam prace przegląda się najwygodniej. Blogi są bardzo opiniotwórcze. Blogi są okupowane przez poszukiwaczy inspiracji. Na blogach publikuje się skarby, gromadzi się perły. Warto być jedną z nich.

15. Na stronie portfolio udostępnij możliwość komentowania, przyciski „dodaj do”…

Bądź otwarty, promuj otwartość, nawet jeśli nie będziesz zasypywany komentarzami, a użytkownicy nie będą promować twoich prac na skalę masową.

W ramach galerii we własnej domenie można zrezygnować z zaoferowania możliwości oceniania prac (głosowania na prace). W wielu poradnikach pisze się o tym, żeby takie rozwiązanie dla odwiedzających włączyć. Po co? Najlepiej spełnia ono swe zadania w artystycznych serwisach społecznościowych, gdzie przesiaduje sporo ludzi i niesie to z sobą możliwość porównywania, konfrontacji naszych prac ze zdjęciami innych autorów.

fot. DepositPhotos, materiały promocyjne

Gdzie retusz jest fajny? Czy wyretuszowane zdjęcie to jeszcze zdjęcie? Żyjemy w czasach chirurgi plastycznej. Okazuje się, że nie jest ona wystarczająca. Dziwi mnie to, że na okładkach kolorowych pism umieszcza się coś co nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Czy wszystkie tego typu pisma mają przylepioną etykietkę science fiction? Nie. A chyba powinny.

Dużo się od jakiegoś czasu mówi o retuszu fotografii, o okładkach pism, z których straszą odczłowieczone istoty. Za wielki plus należy uznać to, że wzrasta świadomość ludzka, wzrasta więc i umiejętność odróżniania tego jak ktoś wygląda w rzeczywistości, a jak po ingerencji grafika komputerowego i Photoshopa.

Czym jest retusz?

Retusz to mniejszy cycek wyrównany do kształtu pełniejszej piersi, graficzny silikon. Retusz to skóra, która nie oddycha i pachnie gumową lalą. Retusz to elektroniczny botoks w ustach i błyszczący kurwik w błękitnych oczach. Retusz nie ma wągrów, nie jest piegowaty. Ma idealne kości policzkowe, malutki nosek i bujną czuprynkę. Retusz nie ma cellulitu. Ząbki ma białe jak śnieg. Jak mięsień lewej łydki jest mniejszy, to się go uzupełni cyfrowym implantem. Jak kobiecinka ma mizerny makijaż, albo kiepską sukienkę to się ją podrasuje i będzie cycuś. Tu pośladki są jak serduszka. Oby tylko nie zapomnieć o dodaniu pępuszka. Człowiek posiada przecież takie coś jak pępek.

Retusz jest dla mnie czymś na kształt cyfrowej chirurgii plastycznej. I szczerze powiedziawszy nie jestem przychylny tego typu zabiegom. Pal licho celebrytów, ci i tak przecież mimo upływu wiosen trzymają się pięknie. Często zerkam przecież na galerie fotograficzne, w których najbardziej pochlebne opinie przypadają zdjęciom, które nie są już takie, jakimi je „natura stworzyła”. Moim zdaniem retuszowanym zdjęciom powinna być przydzielona osobna kategoria „retusze fotografii”. Nie jest bowiem grą fair umieszczanie ich obok zdjęć, które nie zostały poddane ingerencji. To tak jakby, ktoś wygrał bieg i dostał medal za to, że faszerował się anabolikami.

Oglądając galerie zdjęć często zastanawiam się, o co w tym wszystkim chodzi? Czy o klimat fotografii, czy o boskie ujęcia, czy tylko o umiejętność przejaskrawienia obrazu, umiejętność korekty? Zdjęcia retuszowane robią dziś podobną furorę jak te pstrykane analogowymi archaicznymi aparatami, które w erze aparatów cyfrowych też nie wyglądają pospolicie tylko dziwnie. Więc chyba o te efekty ludziom chodzi, a nie bardzo o samo zdjęcie i zastygły na nim fragment rzeczywistości.

Wracając na moment do Pań, które prezentują swoje wdzięki (potem wyretuszowane) na rozkładówkach pism dla facetów, chciałem oznajmić, że mnie to nie wzrusza. Jakoś nie działają na moje zmysły, bo ciężko jest odczuwać pociąg do istot pozaziemskich, przecież to inny gatunek. Za to podniecające jest obrabianie fotosów, bo stanowi to proces dążenia do ideału.

Gdzie retusz jest fajny?

Retusz fotografii jest dla mnie fajny w reklamie. Reklama jest gałęzią straconą. Tu i tak wszystko jest odrealnione, tu i tak każdy się uśmiecha od ucha do ucha, tryska energią i witalnością. Nie sposób sobie wyobrazić reklamy, na której człowiek by pokazywał ząbki beżowe, uszka plastusiowe. Mało tego tu retusz jest zbawienny, gdy trzeba komuś do reklamy specyfiku na porost włosów te włosy przyprawić, pokazując go w wersji przed i po kuracji. To samo tyczy się przyrodzenia, które nie mogło, a teraz stoi, bo kolo łyknął to i owo.

Podsumowując

Pragnę powtórzyć swoje pytania. Jakie jest Wasze zdanie na temat retuszu fotografii? Gdzie retusz jest fajny? Czy wyretuszowane zdjęcie to jeszcze zdjęcie?

[Zdjęcie: Deposit Photos]

Mamy zaszczyt poinformować, że w sprzedaży ukazał się nowy magazyn fotograficzny – „Foto doradca”. To kwartalnik poświęcony w głównej mierze akcesoriom foto-video oraz poradom, jak robić dobre zdjęcia o różnej tematyce. Co więcej do każdego numeru dołączony zostaje prezent w postaci foto-dodatku. W pierwszym wydaniu ściereczka z mikrowłókien.

W czasopiśmie znajdą Państwo dział pełniący rolę poradnika o akcesoriach fotograficznych,  gdzie zawarto wyczerpujące informacje na temat poszczególnych foto-dodatków: jak działają, gdzie i w jaki sposób należy je stosować.

Druga część magazynu to m.in. porady fachowców (w pierwszym numerze w zakresie kompozycji, fotografii artystycznej, makrofotografii przyrody) oraz wiele artykułów o nowościach, jakie pojawiły się i pojawią na rynku fotograficznym. W czasopiśmie znalazły się również zupełnie nowe działy, takie jak: ”Mały majsterkowicz”, „Odjechane dodatki”,  „Ciekawe a mało znane” oraz „Prawda czy mit”. Nie zabrakło oczywiście testów i konkursu fotograficznego zorganizowanego dla czytelników.

Magazyn ukazał się w Empik’u oraz w sieci salonów prasowych RUCH. Sprzedaż będzie prowadzona również drogą internetową w wybranych sklepach fotograficznych.

Więcej szczegółów znajdą Państwo na stronie magazynu www.fotodoradca.pl

[Źródło: materiały prasowe]

Są takie serie, które się udały. Zaaranżowane zostały wokoło mającej wzięcie  tematyki. Np. w wielu projektach widzę wizerunek owej pięknej i młodej kobiety [patrz na lewo], której zdjęcia widnieją w portfolio z płatnymi fotkami, które poczynił Yuri Arcurs. Występuje ona jako telefonistka, bizneswoman, lekarka. Jej twarzyczka z mikrofonem komputerowym świetnie nadaje się na firmowe strony www, konkretnie w dział telefonicznego supportu (aż chce się usłyszeć jej głos). Po dziś dzień przejeżdżam w Toruniu koło dwóch billboardów, z których się do mnie (już) jako bizneswoman uśmiecha. Jest twarzą firmy konsultingowej, twarzą firmy udzielającej kredytów. A i w najmniej kilku projektach stron medycznych widziałem jej buzię. Świat reklamy ma być piękny, wszyscy maja być uśmiechnięci i ładni. Stąd owa pani stała się dość popularna i ciekawe czy jest tego świadoma.

To ekscytujące, jakim złudzeniom ulegają odbiorcy. Tej kreacji graficznej. Nieraz sam się na to nabieram.  Dopiero ostro wertując internet, czy też głęboko zerkając w reklamy można uświadomić sobie „Zaraz zaraz jak wielu firm owa dama jest twarzą? W ilu pracuje naprawdę?”.

Innymi spotykanymi dość często w projektach zdjęciami są te związane z tańcem. Wizerunek zakapturzonej postaci nadaje jej anonimowości. Postać jest dynamiczna, ziomal charakterny. Znalazł swoje odzwierciedlenie głównie w artworkach. W tle obskurna ściana, nadaje fotografii stylu miejskiej miejscówki. Luz, spoko ziom, wiesz o co chodzi. Dość popularną serię tego typu popełnił Alexander Yakovlev.

Podobno taniec wyzwala, pozwala się wyrazić. Dynamika, emocje, radość, rzeczywistość, bycie sobą, zakaz drętwoty. Zdjęcia z tańcem nowoczesnym świetnie nadają się na strony i na potrzeby reklam skierowanych do dorastającego odbiorcy. I u nas jest na to boom. Taniec wplata się w reklamy telefonii, dynamiczne postaci lubią pojawiać się w katalogach i plakatach powiązanych z branżą odzieżową. Bądź banalnie, wykorzystuje się takie zdjęcia na wielkich plakatach zalepiających słupy, a namawiających do zapisywania się na lekcje tańca. W końcu i nam udzielił się ostatnio szał na szkoły taneczne, po sukcesie Tańca z Gwiazdami, a jeszcze celniej mierząc, po sukcesie programu You Can Dance.

Podsumowując ten luźny wpis oparty o obserwacje, chciałem zapytać czy są jakieś fotosy, które Wy widujecie często w projektach? A przypadkowym czytelnikom, którzy nigdy nie zastanawiali się nad tym, że realizm różni się od tego co pokazują reklamy, pragnę udzielić żartobliwej rady. Jeśli zamierzacie się zatrudnić w tej czy innej firmie tylko dlatego by mieć możliwość poznać tą (czy inna) panią zdobiącą billboardy, przed podpisaniem umowy rzućcie wymóg zobaczenia jej na własne oczy. Dla odbiorców i żubr co występuje w puszczy jest żubrem i  przyszedł dorobić w reklamie.

Zdjęcia użyte we wpisie zostały zakupione w serwisach StockXpert (jak jeszcze istniał) i w tym przypadku jest to foto telefonistki i w serwisie Pixmac (ów młody człowiek w przejmującej pozie).

SleeveFace to bardzo ciekawa forma wyrazu za sprawą, której każdy z nas choć przez chwilę może stać się jedną z brylujących (nie tylko) przed laty gwiazd. Możliwość wzięcia udziału w tak fajnej zabawie bez wątpienia zawdzięcza się formatowi okładek płyt winylowych, na których płaszczyźnie bez problemu mieszczą się naturalnej wielkości główki artystów.

W galeriach SleeveFace’u dominują rzecz jasna zdjęcia, które pozwalają nam odpowiedzieć sobie na pytanie typu „jak to jest wyglądać jak Krzysztof Krawczyk?”, a precyzyjne efekty jakie uzyskują ludzie, bawiący się SleeveFace Artem są niezwykle zabawne i zadziwiające.

Wbrew pozorom SleeveFace Art nie jest banalnym sposobem na nudę. Znalezienie tej jednej jedynej płyty, do której uda nam się wstrzelić z fryzurą, posturą i strojem, przypomina żmudną robotę z poszukiwaniem sampli muzycznych na kultowym czarnym wosku. Samo fotografowanie naszych efektów, również może sprawiać problemy, bo być może potrzeba będzie charakterystycznego tła, a już na pewno zadbać będzie trzeba o to, aby pstryknięciom nie towarzyszyły odblaski.

Czy SleeveFace Art to szansa wyłącznie na to, by z pyska wyglądać jak idol sprzed laty? Nie! Udowadniają to liczne przykłady. Dopasowaniu ulegają rozmaite części ciała. Są także wyjątki od reguły i do zabawy w „przykładańca” wykorzystuje się covery gazet, czy nawet płyt cd. Zależy co i jak komu leży.

Zapraszamy do galerii grupy bawiącej się SleeveFacem: http://www.flickr.com/groups/sleeveface/pool/, w której znajduje się cała masa perfekcyjnie wykonanych „prac kamuflujących”.

A jak tam jest z Wami? Bawicie się w fotograficzne sesje tego typu?

[Zdjęcie użyte we wstępie pochodzi z galerii: http://www.flickr.com/photos/mauren/sets/72157603947965768/]

Miło nam poinformować, że światło dzienne ujrzał właśnie nr 2 miesięcznika poświęconego fotografii i podróżom FotoGeA.com.

Jak donosi redakcja #1 owego dzieła spotkał się z bardzo ciepłym przyjęciem. Przypominamy, że FotoGeA.com, jest miesięcznikiem darmowym. Aby cieszyć się zawartością nowego numeru wystarczy zarejestrować się na stronie: http://www.fotogea.com/?p=906, zostać prenumeratorem dzięki czemu nie trzeba samemu wypatrywać wieści o kolejnych numerach, do których linki przyjdą prosto na wskazane skrzynki e-mail.

Przy okazji. Redakcja miesięcznika zachęca czytelników do nadsyłania zdjęć, które poddane zostaną profesjonalnej ocenie. Oczekuje także na opinie o aktualnym numerze FotoGeA.com. Pełne informacje znajdziecie na stronie autorów miesięcznika, pod linkiem podanym powyżej.

Wszystkich, którzy szukają sensownych warsztatów fotograficznych, odsyłamy na stronę 6 FotoGeA.com, gdzie znajdują się obszerne informacje na temat warsztatów „Sztuka fotografowania ludzi”, które będą mieć miejsce już 12 czerwca w Warszawie.

Można już śmiało pobierać NR 2 Niezależnego Magazynu Fotograficznego Camerapixo. Na łamach dominuje fotografia ślubna, fotografia mody, fotografia rodzinna i reklamowa. Znalazło się też miejsce dla fotografii portretowej oraz dla fotografii telewizyjnej i filmowej. Palce lizać.

Spis treści:

Fotografia Ślubna: Kacper Olejnik
Fotografia Mody: Agnieszka Cudak
Fotografia Ślubna: Agnieszka i Jacek Taran
Fotografia Ślubna: Marcin Fryże
Fotografia Filmowa i Telewizyjna: Tomasz Zukowski
Fotografia Ślubna: Barbara Piotrowska
Fotografia Artystyczna: Grzegorz Pytel
Fotografia Reklamowa: Łukasz Berliński
Fotografia Reklamowa: Mariusz „KOBARU” Kowal
Fotografia Portretowa: Artur Kos
Fotografia Ślubna: Sylwia Kotlarz
Fotografia Rodzinna: Bogusława Targoni
Fotografia Ślubna: Katarzyna Dobosz

Ponadto w numerze:

Filmujemy lustrzankami cz. I – specjalnie dla Camerapixo: Krzysztof Adamus
Internet: Dlaczego fotograf powinien mieć bloga?
Photopixo: Jak najprędzej znaleźć fotografa?
Photopixo: Praca i Ogłoszenia
Kreatywne narzędzia: Szablony .PSD
Warsztaty: Podkarpacka szkoła fotografii – cykl warsztatów
Konkurs fotograficzny portalu Oceniacz.pl): Dzieciaki na Wakacjach
Warsztaty sztuki fotografii: Siła Przyciągania – Dzień Otwarty
Konkurs fotograficzny (zajawka): Ona i Jeans

Wszystkich zainteresowanych odsyłamy na stronę: http://www.camerapixo.pl/

Ku uciesze wielbicieli fotografii pragnę poinformować, że pojawił się kolejny magazyn o niej traktujący. Pierwszy numer zdominowany jest przez tematykę fotografii ślubnej, rodzinnej i reklamowej.

Spis treści:

Fotografia Rodzinna: Waldemar Chądzyński
Fotografia Ślubna: Jędrzej Gaj
Fotografia Ślubna: Filip Skrabacz
Fotografia Ślubna: Magda i Paweł Paśnik
Fotografia Ślubna: Mariusz Mac
Fotografia Ślubna: Łukasz Bera
Fotografia Reklamowa: Aleksandra Gigowska
Fotografia Reklamowa: Marcin Jędrysiak
Michał Czekański: Dni Autorskie – Wystawa Fotografii w Krośnie
Szkolenia Online: Marketing dla Fotografa
Technologia: Nowe Plenerowe Zasilacze Explorer XT
Projektowanie: Szablony .PSD

Pobierz: Camerapixo

Przedzierając się przez zawartość 40 megowego .pdf’a stwierdzam, że bardzo by się przydało lepiej rozłożyć proporcje pomiędzy materiałami tekstowymi, których jest stosunkowo za mało, a zdjęciami, które robią piorunujące wrażenie.

Warto dodać, że Camerapixo to magazyn, który powstał z inicjatywy osób związanych z portalem Photopixo, którego celem jest tworzenie bazy polskich fotografów i ułatwienie dotarcia do ich zdjęć.