Spam łatwo zdefiniować w odniesieniu do prywatnej skrzynki pocztowej. W sferze społecznościowej jest z tym ciężej. Jakie wiadomości nazywasz tu spamem?

Skąd wiesz, że to nie spam?

Żeby mówić o spamie trzeba najpierw powiedzieć o tym, czym są informacje pożądane. Jakiego rodzaju wieści publikowane przez Twoich znajomych są dla Ciebie ważne i jaką kolejność preferujesz?

1. Notki prywatne znajomych, błyskotliwe myśli, zdjęcia i filmiki prywatne znajomych.

2. Linki do filmików, klipów, nagłówki z serwisów internetowych opatrzone komentarzami osób, które je udostępniają.

3. Odnośniki i filmiki bez konieczności umieszczania komentarzy przez osoby je dodające. Niektórzy użytkownicy już samo linkowanie bez wysiłku skomentowania linkowanych materiałów uznają za pójście na spamerską łatwiznę.

4. Inne? Jakie?

Spamerskie pewniaki

Poniżej kilka przykładów niechcianych wiadomości.

1. Umieszczanie na naszej prywatnej ścianie Facebooka wiadomości niechcianych, najczęściej promocyjnych przez innych userów.

2. Wysyłanie prywatnych wiadomości z promocjami, z linkami opatrzonymi durnymi komentarzami np. „ktoś o tobie niedobrze mówi” itd.

3. Publikowanie linków odsyłających do innego rodzaju zawartości niż obiecywana w tytule, wstępie. Często do źródeł szkodliwych.

4. Wielokrotne publikowanie tej samej wiadomości.

5. Inne? Jakie?

Wiadomości niechciane dla jednych co mogą być istotnymi dla drugich

I tu zaczynają się kwestie sporne odnośnie tego co jest zaśmiecaniem, a co nim nie jest. W serwisach popularyzujących nagłówki za spam zwykło się określać linki do strony autora, kiedy wyjdzie na jaw, że to on je wrzuca. Spamowaniem określa się też dodawanie przez użytkownika linków z jednego źródła. Warto doprecyzować, że jest to przypadłością polskich serwisów „diggopodobnych”.

Dla mnie w dużej mierze spamem jest puszczanie linków do wiadomości z oficjalnych mediów, ze znanych tygodników, dzienników i ich wirtualnych odpowiedników. Mam kablówkę, mam kiosk pod nosem, mam dostęp do internetu i znam adresy www tych mediów na pamięć.  Osobiście nie lubię linków do źródeł tego typu, chociaż zdaję sobie sprawę z tego, że innym one nie przeszkadzają, że inni mogą ich potrzebować. Za to doceniam tu ważne wiadomości z ostatniej chwili, bo papierowy dziennik ukazuje się tylko raz dziennie.

Jestem użytkownikiem Twittera. Nie przeszkadza mi np. retweetowanie tego samego nagłówka przez 20 osób, które śledzę w ciągu minuty, bo rozumiem, że na tym to polega, że każda z nich dostarcza go grupie swoich odbiorców. I basta.

Dyskutowane jest, za to dziękowanie za retweety, sens istnienia follow friday. Np., jeśli obserwowany przeze mnie użytkownik ma 40000 znajomych i przyznaje #ff 500 osobom to… trzeba to przeboleć. Takie są reguły. Dziękowanie jest w dobrym tonie, #ff jest w jakimś stopniu wyróżnieniem za wkład pracy na listwie czasowej itp.

Skoczmy na chwilę na profil na Facebooku. Jeśli 90% obserwatorów danego profilu nie zna języka polskiego, a zaczniemy publikować nagłówki wyłącznie po polsku to szybko staniemy się spamerami.

Jeśli 90% osób obserwuje nas, bo tak jak my interesuje się fotografią, architekturą i oczekuje nagłówków z tych dziedzin, a my kochamy jeszcze słuchać black metalu i masowo zaczniemy się dzielić nagłówkami i filmikami o takiej muzyce, to szybko staniemy się spamerami.

Częstotliwość publikacyjna danego usera i łatka spamera

Ile wpisów obserwowanego użytkownika zniesiesz na dobę, na godzinę? Niektóre osoby uznają dużą aktywność w dodawaniu wieści za spamowanie. Nawet, jeśli każda aktualizacja to nowa informacja.

Dla mnie, im aktywniejszy jest użytkownik, którego śledzę tym lepiej, bo zwiększają się szanse na to, że dzięki temu odnajdę wśród jego postów coś dla siebie. Liczę na to, że dzięki temu jakieś nowe źródła wiadomości wpadną do mojego czytnika rss. Nie dostanę tego obserwując wpisy, które linkują do oficjalnych mediów.

Im większą ilość osób obserwujesz tym większa jest konieczność śledzenia aktualizacji np. po tagach wpisów. Zwyczajny użytkownik być może chce mieć dużo znajomych, ale nie bardzo chce używać wyszukiwarek, dlatego wzmożoną aktywność niektórych osób może zwać przejawem spamowania.

W serwisach społecznościowych nie sprawdza się automatyczne ściąganie aktywności na innych serwisach. W szczególności o dużym natężeniu i bez obrazków. Użytkownikom nie podoba się także automatyczne ściąganie aktualizacji np. z Twittera na Facebooka i dodatkowe linkowanie do tych samych wiadomości bezpośrednio na FB.

0% zaśmiecania

Czy ktoś nazwał Cię kiedyś spamerem? Dlaczego? Jeśli Ci się to nie przytrafiło to czemu to zawdzięczasz? Czym się dzielisz? Czym lubisz się dzielić?

Obserwuje się, że ludzie dobrze przyjmują wieści, które dotyczą lub mogą dotyczyć nas wszystkich. Mogą być to linki do materiałów pozytywnych np. „30 pięknych zdjęć miłosnych”, „Zabawne zdjęcia kotów” itd. Szeroka publika lubi też notki prywatne, błyskotliwe myśli itp.

Generalnie, wpisów osób, które obserwujemy nie powinno nazywać się spamem. Ich notatki zwie się zaśmiecaniem, jeśli generują ich one sporo, kiedy dotyczą one spraw, które nas nie interesują. Tyle tylko, że pojęcie spamu czy zaśmiecania nie jest tu najwłaściwsze. Są to prywatne zapiski osób w ramach ich kont i mają one dowolność co do ilości, jakości i typu wpisów jakie będą publikować. Już w notatkach biograficznych  mają one podany zawód, zainteresowania, dziedziny jakie ich zajmują i dostarczania tego rodzaju wieści możemy się po ich aktywności spodziewać.

Poza tym obserwatorzy mają możliwość rezygnacji z obserwowania danych profili. Nie jest to więc sytuacja, w której człowiek jest poniekąd bezradny, gdyż nie wie skąd jest napływ informacji i co za tym idzie nie może przeprowadzić reakcji wyrażającej rezygnację, przerwanie napływu informacji. I tu znów robi się galimatias, bo są sytuacje, w których pewne osoby jest nam głupio tak po prostu usunąć z grona osób obserwowanych. Bo? W gruncie rzeczy są to ciekawi ludzie, bo 20% aktualizacji ich statusów jednak jest ciekawa, bo usuwając je z grona znajomych musimy liczyć się z tym, że one odwzajemnią nam się tym samym.

fot. ntoper, maciekrol, fernand0

Pisałem kiedyś o tym, że używam Feedly. Nigdy nie byłem fanem Google Readera i ostatnie zmiany w czytniku od giganta wciąż mnie do niego nie przekonują. Mam inne typy.

Na co dzień używam zwykłych zakładek Firefoksa. Do tego dochodzą nagłówki z serwisów społecznościowych, linki społeczności ze stron branżowych, newslettery i przeglądanie serwisów zajmujących się zbieraniem nagłówków z danych dziedzin. Poza tym zdarza mi się przeglądać subskrybowane źródła za pośrednictwem niżej opisanych dwóch czytników RSS.

Good Noows

Internetowy czytnik newsów Good Noows cechuje się minimalistycznym designem, czytelnością, dobrą typografią, posiada sporo ciekawych opcji. Są nimi m.in.: możliwość logowania się za pośrednictwem konta na Twitterze, Facebooku, LinkedIn, Google,  możliwość polecenia artykułów w serwisach społecznościowych, możliwość sortowania artykułów pod względem ich popularności, możliwość filtrowania tekstu po etykietach,  streamowanie nagłówków z Twittera, możliwość ustawiania wielkości czcionek.

Najciekawsza jest jednak ilość trybów wyświetlania artykułów. Aktualności z ulubionych źródeł można czytać nie tylko w formie siatki lub listy ale i w formie komiksu, w sposób przypominający stream z Twittera. Ciekawie wygląda też sposób wyświetlania z wyróżnionym najnowszym newsem z kategorii i wyświetlanie nowości w formie „Glossy Mag” (co znamy np. z prezentacji zawartości w galeriach css, galeriach obrazków). Wizualnych trybów wyświetlania tekstu jest tu dokładnie 10.

Web Reader

Wciąż znajdujący się w wersji beta Web Reader to bez wątpienia najschludniej wykonany czytnik RSS, co spodobać może się w szczególności osobom z naszej działki.

Nagłówki z interesujących nas źródeł można wyświetlać na trzy sposoby: cały tekst, streszczenie, haczyki. Aktualności jakie zrobiły na nas wrażenie możemy udostępnić na Twitterze albo Facebooku. Wystarczy zalogować się na konto Google by zsynchronizować aplikację z Google Readerem.

Web Reader dostępny jest na platformy: Linux, Mac i Windows.

O klasycznym przypadku squeeze page trzeba pomówić. Hardkorowy przypadek takiej strony to taki, który przypomina niechlujny dokument sklecony w Wordzie. Ten wizualny i kolorystyczny mętlik naszpikowany jest jednak psychologicznymi sztuczkami, które podkreślają jego skuteczność.

Squeeze page – czerwono mi

Squeeze page to pojedyncza strona, na której użytkownik może zrealizować tylko jeden cel. Jest nim zakup albo zapisanie się na listę mailingową.

Squeeze page występuje często jako strona jednokolumnowa, która pozbawiona jest wszystkiego co zbyteczne. Dlatego nie ma na niej menu i elementów wizualnych mogących rozpraszać wzrok.

Nie przez przypadek dokonuje się tu żonglerki wielkością fontów i kolorystyką marketingowego tekstu.

Treść grająca na emocjach jak hity Ich Troje spotęgować ma m.in. takie uczucia jak: szansa, uciekająca okazja, nadzieja.

Kilka słów maźniętych w kolorze niebieskim ma zbudować zaufanie, nieść nadzieję, podkreślić kompetencje.

Kilka słów wypisanych na czerwono ma za zadanie nadać treści dynamiki, zaognić pozory ulatniającej się szansy, zachęcić do zdobycia wiedzy odkrywczej i przekonać, że bez niej zostaniemy w tyle itd.

Squeeze page zawiera często przycisk „kup” bądź pole „subskrybuj” w centralnej części treści. Te powtórzone są też pod samym tekstem.

Polom takim nadaje się ożywiające tło. Wyróżnia się je kolorem pomarańczowym albo żółtym. Patent znany jest wszystkim z gazetek reklamowych, gdzie tymi właśnie kolorami oznacza się okazje, bonusy, promocje itp.

Co zrozumiałe pola „kup” lub „zapisz się” przecinające treść mniej więcej w połowie dedykowane są osobom, które łatwo ulegają pokusie.

Osoby, które są toporne w nakłanianiu czytają dalej.

Sama treść zasilana jest nie tylko zwrotami przekonywującymi do wartości produktu, czy jego skuteczności, ale i wplecionymi zwrotami o okresowych okazjach cenowych, limitach dostępu itd.

Ot, cały fenomen. Grafik będzie omijał takie strony szerokim łukiem, na ich widok będzie wyciągać krucyfiks. To właśnie może być wyznacznikiem tego, że  są dobre. Świat pełny jest absurdów. Oto jeden z nich.

W przypadku squeeze page bardzo ciekawa jest też dwuznaczność w odbiorze. Jeśli kompletnym przypadkiem trafi się na taką stronę to można ją postrzegać nawet jako rodzaj strony stanowiącej zagrożenie, budzącej podejrzenia.

Zupełnie inne skojarzenia wywołuje ona, gdy obiecuje coś czego oczekuje się i dlatego się na nią trafiło.

Dobra about page to taka, która jest jak jeden z najlepszych artykułów na stronie. Zła to o stronie – w budowie.

Kto prawdopodobnie zerknie na About page?

Grupy niepożądane

Nieprzyjaciel – każda strona, każdy autor ma zwolenników i wrogów. Ci drudzy to ludzie, którym się najzwyczajniej w świecie nudzi, najpewniej są sfrustrowani do granic i we wszystkim szukają haków. Będą szukać rozbieżności pomiędzy zawartością podstrony (tym co obiecujemy) a całą resztą.

Konkurent – który prowadzi stronę o podobnej tematyce, albo oferuje podobne produkty i usługi. Nie musi być osobą zawistną. Zwyczajnie podpatruje patenty, szuka schematów. Na podstawie informacji jakie zbiera, będzie też budował wnioski odnośnie tego jak być o krok przed nami.

Obecny pracodawca – dużo się słyszy i czyta o tym, że pracodawcy śledzą w sieci swoich pracowników. A nawet, jeśli z premedytacja tego nie robią, to przypadki uwielbiają się zdarzać. Jeśli serwis jest kontrowersyjny to warto przemyśleć to czy umieszczać swoje zdjęcia i godność w ramach tej podstrony.

Grupy pożądane

Reklamodawca – nie trzeba przedstawiać i omawiać. Warto tylko wspomnieć, że interesować go będą motywy takie jak: statystyki, zasługi, strefa wpływów i inne imponujące osiągnięcia. Poza tym nasza nieskazitelność. Tym wszystkim powinien być połaskotany, do tego wszystkiego poprzez stronę „o nas” wprowadzony i za pośrednictwem tej akurat strony rozesłany do bardziej szczegółowych danych mających go w przekonaniu o naszej wyjątkowości utwierdzić.

Klient – potencjalny odbiorca naszych usług lub produktów. Będzie zainteresowany naszą nieskazitelnością, popularnością, opiniami, produktami, zobrazowanymi usługami. Strona „O autorze” ma więc za zadanie wypracowanie zaufania. Ma też za zadanie sprawnie rozesłać do podstron z produktami i usługami, jeśli potencjalny klient trafił na „about page” w pierwszej kolejności, nie za pośrednictwem strony głównej itp. Rozsądne wydaje się wykorzystanie również i tej strony do tego, by ułatwić klientowi drogę w poruszaniu się, podjęciu decyzji.

Użytkownicy – prędzej czy później zerkną na tę stronę. Jedni zrobią to od razu, jeśli tylko strona im się spodoba i zanim dorzucą ją do czytnika. Inni zrobią to w momencie przestojów, z nudy. Więc i im, i to głównie im powinno dać się tu do dyspozycji perełki, smaczki, jakieś zaciekawiające ich dane, odkrycia, a ponad wszystko podkreślić ich znaczenie w życiu serwisu.

Redaktorzy – grupa osób piszących, którzy zdecydowali się skomponować wzmiankę o naszych poczynaniach w ramach danego tytułu. Im także wypada wyjść naprzeciw. Jest to w naszym interesie.

Może wystarczy. Zdecydowałem się na wymienienie tych grup, żeby zobrazować sens istnienia strony „O serwisie”, gdyż, jak wiadomo redaktorzy serwisów podzielili się na zwolenników tego typu stron i ich przeciwników.

Celowo podzieliłem czytelników na dwie grupy, żeby podkreślić fakt, że strona taka musi być skomponowana przemyślnie, tak aby jednej grupie zaserwować co trzeba jednocześnie nie szkodząc sobie tymi danymi zdradzając zbyt wiele grupie niepożądanej.

Nie chcę wyjść na osobę, dla której strona „O firmie” („O serwisie”) urasta do rangi konstytucji, bo tak nie jest. Zwyczajnie uważam, że jest ona wizytówką tytułu i należy jej się podobna do bieżąco publikowanych na łamach danej strony materiałów dbałość.

Cele about page

1. Informować, zaskakiwać, wzbudzać entuzjazm i sympatię.

2. Pozwalać zbliżyć się do redakcji.

3. Sprzedawać.

4. Nie mówić za dużo konkurencji i innym grupom niepowołanym.

Co powinna zawierać strona „O firmie”, „O nas” („O mnie”), „O serwisie”?

Jak wiadomo mówić o sobie jest ciężko. „About”  składa się często z kilku zdań, bo żeby taką stronę stworzyć potrzebny jest dorobek, musi wyklarować się styl serwisu. Na to trzeba cierpliwie poczekać.

Poruszone powyżej kwestie muszą się wypełniać treściami wynikającymi z poniższych punktów.

1. Kim jesteśmy, o czym jest strona?

2. Z czego jesteśmy dumni, co uważamy za sukces?

3. Statystyki subskrybentów serwisu, osób obserwujących nas w serwisach społecznościowych i mikro blogowych (najlepiej w postaci wykresów).

4. Linki do naszych profili w tych serwisach.

5. Ciekawą fotografię.

6. Wzmiankę o najczęściej czytanym i bogato komentowanym artykule.

7. Wzmiankę o naszych klientach, reklamodawcach.

8. Kilka ciekawych opinii ze światka w jakim funkcjonuje tytuł.

9. Można pochwalić się tym jakie jeszcze strony prowadzimy.

10. Należy pochwalić się tym, gdzie były publikowane nasze artykuły i podać linki do wywiadów z nami.

Podsumowanie

Zdaję sobie sprawę z tego, że w przypadku blogów ciężko będzie sobie sprawić tak obszerną i fascynującą laurkę. Nie ulega jednak wątpliwości, że już na powyższe punkty patrząc, na ich podstawie może powstać bardzo fascynujący artykuł statyczny a najlepszy przykład takiego artykułu znajdziecie on-line nigdzie indziej jak na Smashing Magazine.

Warto odnotowywać fakty z życia strony, tworzyć jej historię. To informacje ulotne, a przyjemnie jest na nie zerknąć z perspektywy czasu, żeby się zawstydzić, czy pośmiać z naszej niedojrzałości na starcie, czy pocieszyć się tym jaki poczyniliśmy progres.

fot. Deposit Photos

Czy warto zamontować profil w serwisie z graficznymi zwiastunami typu Dribbble? Oczywiście, że tak.

Czemu warto zainteresować się Dribbble?

W serwisach z shotami fragmentów grafik fajne jest uchylanie rąbka tajemnicy. Zalet jest oczywiście znacznie więcej.

1. Serwisy tego rodzaju to ukłon w stronę wnikliwych obserwatorów naszych talentów, którzy podążają za nami jak groupies. Dzięki nim wiedzą nad czym aktualnie pracujemy.

Ma to również znaczenie w przypadku, gdy tworzymy produkty wielokrotnej sprzedaży i wyrabiamy sobie grono wiernych nabywców naszej twórczości.

2. Galerie w serwisach tego typu to kolejna szansa do promocji w internecie (poza artystycznymi galeriami społecznościowymi, gdzie publikujemy zakończone realizacje, poza portfolio, poza serwisami, na które wgrywamy prace do oceny).

3. Każdy z nas posiada profile w serwisach społecznościowych. Nie każdy jednak lubi pisać, wie o czym pisać i blogować. Wgrywanie szotów daje pretekst do poinformowania o tym.

4. Blogi o designie zaczęły tworzyć inspiracyjne zestawienia najlepszych grafik pochodzących z serwisu Dribbble.

Jest to kolejna szansa na to, aby dać się zauważyć, wypromować. Dostajemy kolejną szansę na darmową reklamę w internecie, zwiększenie ruchu na naszej stronie www itd.

5. Serwis typu Dribbble to świetne miejsce do tego, aby podgrzać atmosferę wokoło projektów, które zamierzamy odpalić.

 fot. Dribbble

Dużo stron działających w oparciu o WordPressa korzysta z poniższych wtyczek nakłaniających do zapisywania się na listę mailingową, przyznawania lajków, tweetów i plusików.

Nie można zaprzeczyć temu, że obie (na szczęście płatne) wtyczki są pomysłowe i wizualnie atrakcyjne. Niestety na tym należy zakończyć listę ich zalet.

Pierwszą z wtyczek jest Popup Domination 2.0

Tutaj przynajmniej jest krzyżyk umożliwiający chwilowe pozbycie się ekranowej zaćmy.

Pytanie tylko, czy opłaca się ryzyko stosowania jej skoro coraz więcej użytkowników internetu deklaruje niechęć do używania czytników RSS, czy otrzymywania nagłówków ze stron via e-mail. Zastąpili je przeglądaniem serwisów społecznościowych.

Panuje przekonanie, że ludzie czytają maile w przeciwieństwie do stron internetowych. Może i czytają, ale jeśli już to prywatne.

Druga z wtyczek o nazwie Social Traffic Pop to wynalazek sprytny

Albo przyznasz plusa G+ albo zalajkujesz na FB albo wyślesz wieść na Twittera albo... poczekasz sobie (dajmy na to) 30 sekund.

Pomysł nie jest zły, ale to szczyt nachalności. Utrata czytelników zagwarantowana.

Może i taki plug-in można włączyć na dzień, dwa, w szczytowych momentach. Ale eksploatować go na okrągło?

Dobrze, że autorzy polskich stron są rozważni w stosowaniu praktyk wyrażających się w wskazywaniu jedynej, słusznej drogi. Promujesz, subskrybujesz albo spadaj.

Nie linkowano celowo. Napisano by podać przykłady, podumać, zwierzyć się z tego, że trzeba było wymazać z pamięci kilka całkiem fajnych adresów.

Na Theme Forest pojawił się ostatnio premium WordPress theme o nazwie Me Gusta!

Wyróżnia się on nie tylko typem przeznaczenia, ale i wzbogaconą nawigacją dzięki, której można wykonywać różne akcje za pomocą skrótów klawiaturowych.

Skróty klawiaturowe uzupełniające nawigację strony internetowej.

Oglądając demo szablonu zasadność wzbogacania nawigacji strony o hot-keys może się wydawać zbyteczna.

Za sprawą literek C, J, K, L, R, V można przemieszczać się po blogu Francesco Mugnai.

Dopiero przeglądając w pełni funkcjonujący serwis www docenia się wartość nawigacji tego typu.

Najbardziej użyteczne wydaje się użycie klawiszy: R – wyświetl post losowy, K – wyświetl poprzedni artykuł i J – wyświetl następny artykuł.

Jest wygodnie.

Takie dylematy targają osobami, które otwierają strony www. Z podejmowaniem decyzji wcale nie jest łatwo. Od wielu lat kopię w szablonach stron internetowych, więc postaram się przekazać swoje uwagi w tym temacie.

Postawienie na darmowy szablon na bloga, stronę www

Decydując się na darmowe szablony na blogi należy zwrócić uwagę na źródła z jakich pochodzą i zdecydować się na szablony , które są w wielu miejscach polecane, pochodzące z długo istniejących stron, od sprawdzonych deweloperów. Jest jeszcze lepsze wyjście.

Najlepiej jest założyć klapki na oczy i zdecydować się na szablon dostarczony w pakiecie instalacyjnym systemu cms. Dlaczego?

1. Szablon ten nie znalazł się w paczce instalacyjnej Systemu Zarządzania Treścią z przypadku.

2. Szablon ten będzie aktualizowany podobnie jak sam system (obie czynności leżą w interesie twórców systemu CMS).

3. Szablon taki będzie prościej zmodyfikować, gdyż większość tutoriali dotyczących przerabiania gotowych szablonów bazuje na dostarczanych w systemowych standardach szablonach.

4. Łatwiej będzie uzyskać pomoc techniczną, bo szablony takie są powszechnie znane.

Kiedy nie należy decydować się na szablon darmowy?

1. Kiedy blog jest blogiem firmowym i użycie darmowego szablonu może podważać wiarygodność bloga (wyobrażacie sobie oficjalny blog banku na bazie darmowego szablonu?).

2. Kiedy na stronie internetowej będą zachodzić operacje finansowe (wtedy szablon jak i wtyczki powinny pochodzić ze sprawdzonego źródła). Darmowych szatek nie powinno się stosować np. na stronach firm hostingowych.

3. Kiedy wygląda to komicznie (np. blog bardzo bogatej marki).

4. Kiedy do uruchomienia strony potrzeba specyficznych rozszerzeń zmieniających przeznaczenie systemu cms, kiedy strona ma być katalogiem, serwisem sprzedającym mp3, systemem rezerwacji itp.

5. Kiedy od budowy szablonu oczekuje się mnogości funkcji jakie wnoszą z sobą nowe wersje popularnych Systemów Zarządzania Treścią.

6. Kiedy serwis przynosi dochody, a możliwości jakie daje szablon przestają być wystarczające.

7. Kiedy chcemy nadążyć za dostosowywaniem się do wymogów webowych.

O darmowych szablonach dostarczonych w pakietach wraz systemami cms jako skórki domyślne mówi się, że są zbyt proste, zbyt powszechne. Warto podarować sobie tego rodzaju myślenie, bo potem się tego żałuje.

Wykorzystanie szablonów wielokrotnej sprzedaży

Płatne szablony stają się coraz bardziej popularne. Coraz więcej osób otwiera strony w celach zarobkowych i najczęściej otwierają ich one kilka w ciągu roku. Po roku zamykają strony www słabo rokujące i otwierają następne. Używanie szablonów wielokrotnej sprzedaży pozwala zmniejszyć koszty związane z uruchamianiem stron.

Przeczytaj o tym, jak wybrać płatny szablon na stronę www.

Kiedy warto skorzystać z kupnych szablonów?

1. Kiedy potrafimy je edytować od strony graficznej i po stronie kodu.

2. Kiedy idealnie pasuje nam i od strony wizualnej i od strony funkcjonalnej pod tematykę strony, a ta nie jest projektem wielce zobowiązującym.

Kiedy nie powinno się korzystać z szablonów wielokrotnej sprzedaży?

1. Kiedy serwis www wytrzymał próbę czasu, wyklarował się jego styl i uwydatniły się cechy funkcjonalne jakich trzeba mu nadać w sferze prezentacyjnej.

2. Kiedy oferujemy usługi związane z tworzeniem stron www, a w naszym portfolio jest bardzo mało prac.

3. Kiedy nasza strona jest stroną biznesową i stać nas na zapłacenie za zlecenie prac projektowych.

4. Kiedy zauważyliśmy, że z zakupionego szablonu (z jakiego korzystamy) w niezmienionej formie korzysta wiele stron.

Trzeba pamiętać, że zdecydowanie się na wykorzystanie płatnego szablonu www bardzo często nie załatwia sprawy. Trzeba mieć dużo szczęścia, by nie zgłaszać pretensji co do jego elastyczności.

Rynek zasobów sprzedaży wielokrotnej daje bardzo wiele do wyboru. Z zasady wiadomo, że najchętniej chciałoby się połączenia funkcjonalności i fragmentów wizualnych z kilku interesujących szablonów w jednym upatrzonym i zakupionym.

Wielu autorów stron decyduje się na frameworki, które z zewnątrz nie świecą wysmakowaną grafiką, za to posiadają rozbudowany panel administracyjny dzięki, któremu w łatwy sposób można dokonywać korekt w funkcjonalności prowadzonych stron.

Szablon szyty na miarę, szablony www na zamówienie

Jeśli tylko ma się przyzwoite umiejętności i czas to w każdej sytuacji najlepszy będzie szablon autorski. Co oczywiste, szablon www napisany od podstaw jest też najlepszym wyjściem, w przypadku gdy dysponujemy odpowiednią ilością gotówki.

Kiedy nie warto decydować się na szablon www zaprojektowany na wyłączność?

1. Kiedy nie wiemy czego chcemy, co to ma być, jak ma wyglądać.

2. Kiedy może być to wydatkiem nieuzasadnionym (np. niewielka stronka prywatna, z którą nie wiadomo co będzie i jak długo wytrwa).

3. Kiedy mamy niewiele środków pieniężnych i musimy skorzystać z usług najtańszych (niedoświadczonych) projektantów.

Tak naprawdę to tylko współpraca z właściwymi ludźmi albo fachowe umiejętności własne idące w parze z byciem konkretnym i zdecydowanym człowiekiem wróży prawie pełnie sukcesu w przypadku szablonów na wyłączność. Prawie, bo nie ma stron i szablonów idealnych. Niemniej jednak, tylko korzystanie z szablonów autorskich sprawia, że mamy w nich wszystko to, czego nam potrzeba.

Niektóre strony internetowe wyposażone są w tak dobra podstronę kontaktową, że zagląda się na nią nawet wtedy, kiedy skontaktowanie się nie jest celem.

Wiele dróg prowadzi do kontaktu

Kontakt na współczesnych stronach www to coś więcej niż formularz kontaktowy.

Potrzebne informacje można zdobyć nie tylko wypełniając formularz, kontaktując się za pośrednictwem komunikatorów, albo wykręcając podany na stronie numer telefonu.

Trzeba jeszcze docenić siłę serwisów społecznościowych, możliwość uzyskiwania połączeń i możliwość skontaktowania się z nami za pośrednictwem tych serwisów.

W szczególności w naszej branży ludzie lubią składać propozycje współpracy z pominięciem formularza na stronie www, czy blogu.

Dzieje się tak dlatego, że serwisy społecznościowe pozwalają na przyspieszenie kontaktu, jeśli np. osobom zainteresowanym uda się uchwycić nas na czatach, bo na stronie www nie podajemy wszystkich danych, gdyż preferujemy kontakt za pośrednictwem poczty.

Należy też pamiętać o tym, że osoby składające propozycje robią to masowo, a za sprawą serwisów społecznościowych jest to wizualnie łatwiejsze. Poza tym nasze profile w serwisach społecznościowych dostarczają też informacji o naszym wykształceniu, ścieżce kariery zawodowej i o tym jacy jesteśmy prywatnie.

Powyższe niosą z sobą konieczność powtórzenia odnośników do naszych profili w serwisach takich jak Facebook, Twitter itd. w ramach podstrony kontaktowej.

Faq na podstronie kontakt

Strona statyczna składająca się z odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania nie należy do najchętniej odczytywanych treści na stronach www (podobnie jak np. regulamin).

Powielające się pytania prędzej, czy później zaczną lądować na skrzynce każdej strony www.

Jeśli jest ich stosunkowo niewiele, to warto pokusić się o połączenie podstrony FAQ z podstroną Kontakt, tak aby zwiększyć prawdopodobieństwo jej odczytania.

Dane firmowe na stronie kontaktowej

Firmowa strona kontaktowa powinna być wyposażona w mapkę dojazdową, formularz kontaktowy, a także w dane teleadresowe.

Aby zminimalizować frustrację spieszących się klientów powinna zawierać też magiczną linijkę treści dotyczącą godzin otwarcia firmy i tego, czy firma funkcjonuje w soboty.

Internet wcale nie jest całodobowy.

Szybki kontakt

Firma Envato udostępniła za darmo dość ciekawe rozwiązanie umożliwiające szybkie skontaktowanie się o nazwie Flexi Contact (Code Canyon).

Nim bardziej obsługa klienta skoncentrowana jest w internecie, tym bardziej istotne jest to, aby informacje kontaktowe znajdowały się na wyciągnięcie ręki.

 Dlatego zwykło się je prezentować:

- w nagłówku strony (telefon, e-mail, przyciski prowadzące do profili w serwisach społecznościowych),

- w bocznej kolumnie (tutaj najczęściej umieszcza się ikonki wyrażające dostępność za sprawą komunikatorów i odnośniki do profili w serwisach społecznościowych),

- w sekcji bottom serwisu www (formularz kontaktowy, linki do profili w serwisach społecznościowych),

- w formie zakładek z boku strony (formularz, linki do profili w serwisach społecznościowych).

Ciężko jest też sobie wyobrazić większą e-firmę, która nie udziela pomocy w ramach firmowego forum dyskusyjnego.

Full kontakt

Firmy, które prowadzą rozbudowaną działalność i posiadają wiele oddziałów rozsianych po całym kraju swój formularz kontaktowy powinny rozbudować o dwie listy rozwijane. Pierwsza powinna  dawać możliwość wyboru rodzaju zapytania. Za pośrednictwem drugiej użytkownik powinien mieć możliwość wybrania oddziału firmy znajdującego się najbliżej jego miejsca zamieszkania.

Parę interesujących kontaktów

Czytelnicy zagranicznych blogów o web designie z pewnością widzieli te przykłady na listach inspirujących egzemplarzy stron kontaktowych.

Pierwszy, bijący po oczach przykład ma na wierzchu wszystko czego trzeba, by użytkownik noszący się z zamiarem skontaktowania się miał wiele wariantów do wyboru.

Drugi, to świetny przykład tego, w jaki sposób pomóc użytkownikom w odnalezieniu siebie. W prawej kolumnie daje się im tych opcji do wyboru do koloru. I o to się właśnie rozchodzi.

A to egzemplarz formularza, który w nienachalny sposób może przysłużyć się przy budowaniu listy subskrybentów newslettera, odbiorców ofertowych i firmowych newsów.

 Bardzo ciekawie pomyślany formularz kontaktowy w formie widokówki.

Przykład podstrony kontaktowej z popularnym ostatnio kodem oraz ze świetną koncepcją odnośnie wirtualnego odzwierciedlenia ulotki z odrywanymi danymi z namiarami kontaktowymi.

fot. DepositPhotos

Uwadze fanów stylu retro, oldschoolowych gier i animowanych gifów warto wskazać dwa inspirujące rozwiązania.

Zagraj w sieci w ruskie nintendo

W jednej z Kreatywnych Rundek Webowych z sentymentem wspominałem o rosyjskiej wersji nintendo. To kawał bazarowej historii dla ludzi mojego pokolenia.

Dziś można poczuć retro namiastkę starych czasów przycinając w te gry on-line. Fani bicia rekordów w jajeczka, kucharczyka, ośmiorniczkę będą mieli co powspominać.

Na stronie Pica-Pic do dyspozycji graczy oddano znacznie więcej tytułów niż te w jakie osobiście miałem możliwość pograć. Jest ich ponad 20. Grajcie pod warunkiem, że będziecie jeszcze zaglądać na Warstwy.

Telewizja bez pilota, czyli Gif.tv

Nawiązując do luźnej notki „Animowane gify: Cinemagraph” chciałem wspomnieć o Gif.tv.

Gif.tv, to bardzo pomysłowa telewizja w stylu vintage opierająca się o animowane gify. Szkoda, tylko że na ekranie odbiornika nie wyświetlają się numerki filmików. Przez to nie mogę polecić wam kanałów jakie warto oglądać.

Jest to winą oldschoolowego odbiornika na, który to warto zwrócić uwagę. Klasyk.